Ήδη από την κούνια, κάθε γυναίκα από άκρη εώς άκρη αυτής της γης παίρνει το χρήσμα της πριγκήπισσας και η αναγόρευση, πραγματοποίειται από τα χείλη του πολυγαπημένου βασιλιά και πατέρα της ..Δεν έχει σημασία αν η κούνια είναι απλά ξύλινη και το δωμάτιο άδειο από παιχνίδια ή φωτεινό και γεμάτο πολύχρωμες κορδέλες και χαμόγελα σαν μισοφέγγαρα...Αυτό που μετράει είναι ότι από εκείνη τη δεδομένη στιγμή,η κάθε ύπαρξη ξεκινάει να ξετιλύγει το φανταχτερό από ασημοκλωστή νήμα της δικής της προσωπικής ιστορίας…
Και όταν πια αποκτήσει μια πρώτη συνείδηση, κι αρχίσει να θυμάται,τότε πλέον αναπόσπαστο μέρος της ημερήσιας παιδείας της αποτελούν τα παραμύθια-γεμάτα από εικόνες πασπαλισμένες με ζάχαρη,μέρη που νους ανθρώπινος δεν φτάνει να σκεφτεί,χρώματα του πιο επιδέξιου ζωγράφου και τι άλλο; Πρίγκηπες! Αρσενικά ονειρεμένα με αριστοκρατική καταγωγή, στις φλέβες των οποίων κυλάει γαλάζιο αίμα,με καλλιέργεια ως ορίζε το τζάκι, με ομορφιά απερίγραπτη,ρώμη ασύλληπτη και πάνω απ’όλα ικανά να αντιπαλέψουν δράκους και θεριά,να φτάσουν ως τον θάνατο για την αγάπη της πριγκίπησσας..
Και κάπου εκεί αρχίζει ο μικρός ηλικιακά θηλυκός νους να διαμορφώνει την εικόνα του ιδανικού του μισού, αυτού του μισού που θα μπορούσε να αρμόζει σε μία πριγκίπισσα σαν και εκείνη…Και κάπου εκεί παύει το παραμύθι να είναι η διέξοδος που θα δώσει φτερά στην παιδική φαντασία και θα γλυκάνει την ψυχή, και μετατρέπεται σε ένα μέσο ηθικοδιδαχτικό !Αλλά οι διδαχές, δεν στρέφονται όπως λογικό θα ήταν και όπως οι δύσμοιροι γονείς και εκπαιδευτικοί επιθυμούν, σ το καλό και το κακό-τις ασυμβίβαστες και πάντα αντικρουόμενες δυνάμεις, και τις αντίστοιχες πραγματώσεις τους, σε πράξεις που ισοδύναμα μοιράζονται στα προσφιλή μας παραμύθια,ήρωες και αντιήρωες αλλά ποιούν ήθος θηρευτικό στις νεαρές αναγνώστριες..Έκτοτε αυτοσκοπός τους γίνεται ο πρίγκηπας και οι διηγήσεις αποτελούν ένα είδος οδηγού εντοπισμού του,καθώς σε αυτά σκιαγραφείται το πλήρες ψυχολογικό αλλά και αισθητικό πορτραίτο του τέλειου συντρόφου…
Γι ‘αυτή τη θεμελίωδη παρεξήγηση δεν ευθύνονται φυσικά οι γονείς αλλά το αναγνωστικό κοινό, και δυστυχώς τα σημάδια αυτής της λάθος οπτικής και νοηματοδότησης του παραμυθιού, κάνουν έντονη την παρουσία τους μετά την εφηβεία ,η δε έξαρση τους παρατηρείται μια ανάσα πριν από τα τριάντα, όταν πια η κάθε πριγκήπισσα επιθυμεί να κάνει τους βασιλικούς απογόνους για να γεμίσει το διαμέρεισμα με παιδικές φωνές!Έτσι λοιπόν κάνει μια διαδικασία απαραίτητη για να διάγει τον εξιδανικευμένο της βίο,εξιγχρονίζει το παραμύθι και κάνει τις ακριβείς αντιστοιχίες..Σε έναν κόσμο που κινείται διαρκώς ο πρίγκηπας δεν έχει ένα λευκό άλογο αλλά πολλούς ίππους σε έκδοση spor ή exclusive, δεν είναι ντυμένος με χρυσοπήκιλτες πανοπλίες αλλά με ακριβό κουστούμι γνωστού οίκου και δεν έχει πέτρινο,γυάλινο, ή χτισμένο με πολύτιμους λίθους παλάτι αλλά εξοχικό στη Μύκονο.Δεν πάει για κυνήγι με τους βασιλικούς ακόλουθους του αλλά για τέννις ή ιστιοπλοοία με τους κολλητούς και το πιο βασικό,μιας και η βασιλεία σαν θεσμός στα τυπικά του εξαλέιφθηκε και αντικαταστάθηκε με το πολίτευμα της δημοκρατίας, δεν έχει σκοπό να φυλάξει την χώρα του από εχθρούς αλλά να συντηρήσει και να επαυξήσει το εταιρικό του budget και στο σπίτι δεν συντηρεί υπηρέτες αλλά μια φιλλιπινέζα full-time..Πόσο φτωχή μπορεί να έιναι άραγε μια πριγκήπισσα στα αισθήματα της και της αξίζει πλέον να διατηρεί τον θρόνο της;
Είναι σωστό να κρατάμε ένα μυθικό πρότυπο σαν GPS στην αληθινή μας ζωή ή είμαστε σίγουροι ότι αυτοί έζησαν καλά ; Ή μήπως εμείς ζούμε καλύτερα;
Αυτό θα το συνειδητοποιήσουμε αν σταθούμε απέναντι στους ήρωες και το μυθικό τους πλαίσιο με τη δέουσα προσοχή, και κριτική ματιά…Είναι αρκετά ύποπτο από μόνο του το γεγονός και μόνον, ότι όλα τα παραμύθια σταματούν στην πραγματοποίηση των βασιλικών γάμων,είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι οι δυσκολίες, έρχονται με την καθημερινή τριβή που παρέχει ο γάμος και την σταδιακή φθορά που αυτός περικλείει σαν θεσμός.Μήπως αυτό προσπαθεί να μας εκθέσει και ο ίδιος ο συγγραφέας λέγοντας ΄’’οτί αυτοί ζήσαν καλά και εμείς καλύτερα!’’; Μάλλον λανθασμένα το ερμηνεύουμε σαν ευχή..ίσως τελικά να ήταν ένα είδος έμμεσης αποκάλυψης για όσα ακολούθησαν στη ζωή των αγγελικά πλασμένων χαρακτήρων του, που όμως το καλλιτεχνικό του καθήκον δεν του επιτρέπει να τους καθαιρέσει από το σύμπαν της απόλυτης ευτυχίας αλλά τον προτρέπει να μας προειδοποιήσει!
Έτσι με όρους ρεαλιστικούς και μάλλον σκληρούς, ίσως μετά το γάμο η Πεντάμορφη να βρέθηκε προ εκπλήξεων όταν κατάλαβε ότι παντρεύτηκε ένα τέρας( όχι εξωτερικά μιας και η πένα του δημιουργού του στο τέλος τον μεταμορφώνει σε έναν όμορφο πρίγκηπα) αλλά έναν ανυπόφορο,δύστροπο,νευρικό και άκεφο άντρα..Ίσως η ωραία Κοιμωμένη, να μην έπαψε να κοιμάται και στη συνέχεια, μιας και η καθημερινότητα της μπορεί να ήταν εξόχως βαρετή και ρουτινιάρικη ή έτσι να απέφευγε τα συζυγικά της καθήκοντα.Ίσως η Χιονάτη να να κατέληξε πολύτεκνη μάνα με 7 παιδιά,με τα φορέματα να την στενεύουν από τις πολλές γέννες και να είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί τη δίαιτα του Atkins με τα μήλα στο καθημερινό διατροφολόγιο της παρά την τρομερή προιστορία της..Ίσως ακόμη και να αναπολεί τους 7 νάνους, και την περίοδο αυτή που αποτελούσε η ίδια επίκεντρο στη ζωή τόσων αντρών.Ίσως η Σταχτοπούτα, να έπιασε τον πρίγκηπα με την αδερφή της, και τελικά να βρέθηκε και πάλι να καθαρίζει τζάκια σε πολυκατοικίες..Μπορεί και όλα να κύλησαν αρμονικά μα η ζωή πρέπει να καταλάβουμε πως δεν είναι παραμύθι ή ότι μια πριγκίπισσα πρέπει να διακρίνεται από ευγένεια στο πνεύμα αν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να συντηρούμε τον τίτλο.
Με μια σημαντική ενδοσκόπηση το καταστάλγμα της σοφίας κάθε παραμυθιού δεν βρίσκεται στις εξωπραγματικές και καθόλα φανταστικές περιγραφές του πρίγκηπα,αλλά στο σημείο της μάχης ,εκεί που άλλοτε επιστρατεύει τη σωματική του ρώμη για να σώσει την πριγκήπισσα από τους αδηφάγους κινδύνους και άλλοτε την φαντασία,ορμώμενος όμως και στις δυο περιπτώσεις από την βαθιά ειλικρινή του αγάπη για εκείνην.Και με όρους πραγματικότητας δυστυχώς θα ομολογήσουμε, πως αν και χάθηκε το άλογο,το φανταχτερό παλάτι,τα θεσπέσια τοπία,οι βαριές φορεσιέςκαι η χρυσαφένια κορώνα δεν έπαψαν να υπάρχουν οι δράκοι και οι μάγισσες…Μπορεί να μην είναι τόσο ευδιάκριτοι πια, έχοντας απαρνηθεί τον υπερμεγέθη όγκο τους και την τρομαχτική μορφή τους,τις σκούπες και τις φλόγες αλλά η σημασιολογία τους και η δυναμική τους παραμένει η ίδια:είναι οι φοβίες μας,τα πάθη,οι ανασφάλειες,οι πειρασμοί,οι φραγμοί και όλα εκείνα τα ανυπέρβλητα εμπόδια που ορθώνται μπροστά στην αγάπη..Ο πρίγκιπας λοιπόν είναι εκείνος που πάντα θα διαθέτει το ψυχικό σθένος να αντιπαλεύει για να φτιάχνει έναν κόσμο για την αγάπη του κι όχι εκείνος που θα μπορεί απλά να της τον αγοράσει…
